Kiedy spojrzymy na nieprzystępne himalajskie szczyty – na przykład stając u północnej granicy Indii – nie jesteśmy w stanie pojąć jak tam, gdzie ciężko jest komukolwiek dotrzeć mogła się rozwinąć jakaś kultura. A jednak rozwinęła się tutaj dość bogata, swoista kultura, która w dodatku urzeka ludzi na całym świecie. Z punktu widzenia języka i pewnych cech fizycznych Tybetańczycy spokrewnieni są z większością ludów chińskich, choć ostatnie badania wykazują, że język tybetański jest zupełnie niezależny od tzw. grupy sinickiej. Oczywiście wpływy kulturowe z Chin także pojawiają się tutaj. Jednak patrząc na zwyczaje i religię Tybetańczyków trzeba powiedzieć, że jest ona bardzo oryginalna. Przede wszystkim skupia się w całości wokół buddyzmu, a centralnym punktem jest buddyjska szkoła gelug, której duchowym przywódcą jest dalajlama (Gjalła Rompocze). Ważną rolę odgrywają w kulturze tybetańskiej elementy pozostałe po pierwotnym animizmie – wróżby, motywy szamańskie. Także legenda dotycząca pierwszego legendarnego władcy Tybetu, który zstąpił z niebios na niebiańskim sznurze, wskazuje na pochodzenie sprzed okresu buddyjskiego. Na codzień kulturę tego regionu kształtowało rolniczo-pasterskie życie jego mieszkańców. Charakterystyczne choćby przez hodowlę jaków.